روزهای زیادی ننوشتم و سرم پر از واژه ست... به قول دوست وبلاگ نویسی سرم پر از جیغ و جار حروفه!
حالم خوش نیست، میدونم بخشیش بخاطر انفعال تو این روزهای پر حادثه ست... تا وتی کاری نکنم این احساس گناه، این اضطراب سکون و این فریادهای خفه شده در سینه م از بین نمیره، اما میدونم هر فعلی هزینه ای خواهد داشت که ممکنه گریبان اطرافیانم رو هم بگیره و این بزرگترین ترس و مانعم برای انتخاب و حرکته.
حس بدی یقه م رو گرفته و ول نمیکنه، اشک پشت پلک هام لحظه شماری میکنه که بیرون بجهه... اما این بض اینقدر سنگینه و این روزهای لعنتی اونقدر شلوغن که مجالی برای سرازیر شدن اشک هام نمیدن......
تنهایی... نیاز به تنهایی دارم
تنهایی و سکوت....
تا کشف کنم چطور از این سیاه چاله درونی خلاص بشم و بعد جسمم رو از سیاهی دنیا نجات بدم.
اولین قدم اینه که کمی ا سیاهی دنیا فاصله بگیرم... آه ، دنیا! مگر سیاهی تو تمامی دارد؟
هر جا را نگاه میکنم غم وخشم سرم ویران میشود....
آخر با این همه غم وخشم تلنبار شده چه کنم؟
مینویسم تا بدانم که بودم
و که هستم....
لطفا پیام خصوصی نذارید.
آذر ۱۴۰۴
آبان ۱۴۰۴
مهر ۱۴۰۴
شهریور ۱۴۰۴
مرداد ۱۴۰۴
تیر ۱۴۰۴
دی ۱۴۰۳
مرداد ۱۴۰۳
بهمن ۱۴۰۲
آذر ۱۴۰۲
مهر ۱۴۰۲
شهریور ۱۴۰۲
آبان ۱۴۰۱
خرداد ۱۴۰۱
بهمن ۱۴۰۰
مهر ۱۴۰۰
تیر ۱۴۰۰
خرداد ۱۴۰۰
اردیبهشت ۱۴۰۰
بهمن ۱۳۹۹
دی ۱۳۹۹
آذر ۱۳۹۹
آبان ۱۳۹۹
شهریور ۱۳۹۹
مرداد ۱۳۹۹
تیر ۱۳۹۹
خرداد ۱۳۹۹
اردیبهشت ۱۳۹۹
فروردین ۱۳۹۹
اسفند ۱۳۹۸
بهمن ۱۳۹۸
دی ۱۳۹۸
آذر ۱۳۹۸
آبان ۱۳۹۸
مهر ۱۳۹۸
آرشيو